Pagina's

donderdag 19 oktober 2017

Lesje vedspis

Pang! Ik schrik me rot, terwijl ik aardappels sta te schillen aan het aanrecht. Wat nu weer?  Het kwam ergens uit de buurt van de vedspis die brandt. Meteen moet ik aan een aflevering van 'The good life ' denken waarin het houtfornuis ook rare geluiden maakt en vervolgens een hele lading roet uit de kachel naar buiten komt. Kijk even bij 4 minuten en 20 seconden voor wat ik bedoel.


Afijn, na een paar minuten komt er geen roet spontaan naar beneden noch staat de keuken blauw. Na nader inspectie blijkt een plaat in het stookcompartiment helemaal krom en een gat te hebben. Inte bra!



In het stookgedeelte van de vedspis zitten 2 beschermplaten, een aan de linker en een aan de rechterkant. De ene kant beschermt de wand van de oven en de andere kant de wand van de watertank, afhankelijk van hoe de vedspis gebouwd is. Hier onder een filmpje van onze vedspis. De watertank zit links van het stookcompartiment en de oven rechts.
.

A post shared by Helena from the North (@helenafromthenorth) on

Van de schoorsteenveger, die toevallig die week langs kwam, kreeg ik een adres in de buurt voor het bestellen van losse onderdelen. Deze beschermplaten moeten ongeveer om de 10 jaar vervangen worden. Weer wat geleerd.

Rara, welke is nieuw en welke is oud?


Van de bovenkant kun je de plaat goed zelf vervangen. Fijn.Nu kan ik weer met een gerust hart kokerellen.


woensdag 18 oktober 2017

Leuk voor de kinderen, vogelvoer maken

Wat doe je op een regenachtige middag als de kinderen elkaar om de 5 minuten in de haren zitten? Juist, dan probeer je er een draai aan te geven. Afgelopen vrijdagmiddag moest de sfeer hoognodig verbetert worden. Wat in mijn ogen ook hoognodig was, was vogelvoer voor buiten. Niets zo rustgevend als naar buiten staren naar etende vogeltjes, terwijl binnen je bloedjes elkaar......
Vorig jaar In Oskarshamn maakten we van eikels lekkers voor de vogels Klikkerdeklik. Helaas zijn de eikels die we dit jaar hebben gevonden op 1 hand te tellen. Tijd voor een andere strategie.
Als eerste moeten er taken gezocht worden. Kan iedereen buiten even uitrazen. Het liefst een beetje uit elkaar anders wil iedereen dezelfde tak hebben, natuurlijk.
(nu volgt een reeks belabberde foto's)
In de supermarkt kocht ik een groot blok cocosvet en een zak vogelzaad. De cocos is anders dan de dure uit de potjes, namelijk een restproduct en daardoor van mindere kwaliteit en minder duur. Van het blok snij je dunne plakjes, eventueel met een kaasschaaf. Nu kun je het vet om een tak kneden. Dit gaat heel makelijk omdat cocosvet smelt zodra je het in je handen houdt. Ongevaarlijk voor kinderhanden.  Klieder maar een eind raak.
Daarna pak je een handje vogelzaad en kneed dit in de cocos om de tak. Zelfs voor kleuterhanden een makkie.
Het maakt niet uit welke vorm de tak heeft of hoe ver je de tak wilt bekleden met cocos en voer. 
Tot slot kun je met een touwtje de taken ergens ophangen. Wil je het voer een beetje beschermen tegen regen dan kun je nog een groot blad aan het touw rijgen of een stuk boombarst. Net wat er voor handen is.

We hadden veel lol met het maken. Kliederen is gewoon leuk. Het opruimen viel mee en als bonus hadden we allemaal super zachte handen van het cocosvet. Middag gered. 

dinsdag 17 oktober 2017

Huisje

Gisteren was het prachtig weer bij ons, net als in Nederland. Ideaal om nog een stukje van het huis te schilderen. Snel gaat het niet, maar met kleine stukjes komen we er ook. Het vervelende is dat alle oude verf er af moet. Overal. Op sommige plekken, zie foto hier onder, gaat dat makkelijk, maar op sommige plekken moet er echt een verfstripper aan te pas komen.
Wel een gedoe met een krabber en verfstripper inclusief verlengsnoer op een ladder. Ik ben niet echt een held op grote hoogten.
Op sommige plekken kan ik er echt niet bij. Om het huis zit een soort van plantenperk met struiken en daarom lukt het niet overal om de ladder goed neer te zetten.

Iedereen vindt het ook nodig om advies te geven. Zweden en Nederlanders, gevraagd en ongevraagd. We hebben  ook een vakman op verfgebied naar het huis laten kijken. Zijn advies was om al het hout te vervangen. De man trok wit weg na deze mededeling, maar bij mij borrelde er een soort van rebellie op. Wat nou vervangen? De planken zijn oud, maar (op een aantal na) niet rot. Dat ze niet meer ogen volgens de laatste trend..... dat is wat anders. Dus na de melding dat dit geen optie was voor ons kregen we alsnog een passend verf advies. De vakman wilde geen garantie geven voor het resultaat en we mochten niet met onze vinger naar hem wijzen als iemand vroeg wie ons geadviseerd had.

Tot nu toe zijn de man en ik erg tevreden met het resultaat. De witte verf voor de kozijnen kunnen we nog niet proberen. Dit is een ander soort verf en kan pas in het voorjaar weer gebruikt worden. Geeft niets, er is nog genoeg wit te verwijderen en rood te smeren.

Wanneer het af is? Afhankelijk van weer, andere activiteiten en zin. O, dat laatste mag ik eigenlijk niet schrijven, maar dat doe ik lekker toch. Het zal wel duidelijk zichtbaar zijn als het af is, dus niemand hoeft te vragen.

woensdag 11 oktober 2017

Vlierbessen


Het is toch wat, zit ik dit jaar weer zonder vlierbessen! Er zijn natuurlijk ergere dingen, ik weet, maar zelfgemaakte hoestbonbons en siroop van vlierbessen zijn wel een hele fijne aanvulling voor ons medicijnkastje. 

Na een verhuizing is het elke keer weer opnieuw uitzoeken, waar je wat kunt vinden. Dit geldt niet alleen voor winkels, tandarts, huisarts, enz. maar ook voor de planten, bloemen, bessen en paddestoelen die ik wil verzamelen. Het kost tijd voor je je omgeving goed kent. Waar kan ik veilig plukken, dat is nog best een kunst.

Vlierbessen dus..... ik loop me al weken suf te zoeken. Nu weet ik drie plekken; bij mijn oude buurtjes in de tuin, bij het leistenen museum in het dorp en op de begraafplaats een dorp verderop. 

Mijn oude buurtjes hebben zelf hun bessen al geplukt, de struiken bij het museum zijn vorige week gesnoeid, blijft dus over, de begraafplaats. Mijn kinderen gruwelen hier van. Je gaat toch niets plukken op de begraafplaats? Een heel klein beetje maar? Zit vast extra voeding bij, grap ik nog. Nee.

Toch trekt dat dan, die plek, met vlierbessen. Totdat Lief en ik voorbij rijden tijens ons wekelijkse boodschappenrondje in de stad. Voordat we er erg in hebben (ahum), staat de auto op de parkeerplaats, zoekt Lief kastanjes en pluk ik.........




De jongens zijn me vast dankbaar als straks de kucherietes weer uitbreekt. Een beetje extra voeding doet vast wonderen.


Voor een vlierbessen promotie praatje en een simpel recept Klikkerdeklik